Abstracte landschappen met een gevoel van herkenning

De serie Silent Landscapes van Joke Isabel Huizinga is ontstaan vanuit een manier van kijken naar het landschap. Wanneer je echt om je heen kijkt, zie je dat een landschap eigenlijk nooit uit een kleur of een vorm bestaat. Alles loopt in elkaar over. Lucht, gras, water, schaduwen en licht veranderen voortdurend van kleur en structuur. Juist dat gevoel probeert ze terug te laten komen in haar werk.

In de Silent Landscapes wordt het landschap niet letterlijk weergegeven. Het gaat niet om het precies schilderen van een plek, maar om het gevoel dat een landschap kan oproepen. De werken bewegen daarom tussen abstractie en herkenning. Je ziet misschien geen exacte horizon, boom of weiland, maar toch ontstaat er vaak direct een bepaalde sfeer.

Dat vind ik het mooiste moment: wanneer iemand naar een werk kijkt en er meteen iets bij voelt, zonder precies te kunnen uitleggen waarom.

De strepen en vlakken in de schilderijen staan symbool voor alles wat je in een landschap tegenkomt. Vanuit een afstand lijken sommige werken rustig en zacht, maar van dichtbij zie je juist veel beweging, transparantie en detail.

Een belangrijk onderdeel van de serie zijn de transparante witte lagen die over het werk heen worden aangebracht. Hierdoor ontstaat een lichte waas over het schilderij. Dat zachte vervagende effect speelt een grote rol binnen de Silent Landscapes. Het zorgt ervoor dat het beeld nooit helemaal vastligt en juist ruimte laat voor eigen interpretatie.

De Silent Landscapes gaan daarom niet alleen over het landschap zelf, maar ook over hoe we kijken, herinneren en voelen. Over rust, beweging en het moment waarop iets herkenbaar lijkt, zonder dat het volledig duidelijk wordt.